#Sharing MyReality Story

#Als het “onschuld” van het leven je verlaat …

1133402260-91110

Bron Foto: IStock


Ooit waren we allemaal 

een onschuldig kind met veel fantasie en dromen

Nietwaar?”


 

Innocent°

Ooit waren we allemaal een onschuldig kind

Je stond er totaal niet bij stil bij wat er allemaal kon gebeuren je wist de gevaren van de wereld niet en begreep ze ook niet. En hoeft ook niet want je bent immers een kind.

Vooral in je tienerjaren zag je het gevaar totaal niet.

Ik herinner me nog…

Dat ik als kind dacht ik altijd dat het slechtste wat je kon overkomen was dat je door kinderlokkers meegenomen kon worden en dat er boeven bestonden die konden inbreken en dat er de mogelijkheid bestond dat je huis in brand kon vliegen. En dat besef kwam puur door twee programma’s waarvan ik meteen naar me kamer moest wanneer ze begonnen: Opsporing Verzocht en Rescue 911. (Hoe ik wist waar het overging was vrij simpel mijn moeder vertelde me waarover het ging.)

Bij het buitenspelen kreeg je mee: Pas op voor Kinderlokkers!

Blijf spelen waar ik jullie kan zien. Je mag niet nooit aan het gasfornuis komen! 

The Reality°

Naarmate we ouder worden merken we (elk op onze eigen manier) dat de wereld  niet altijd over rozen gaat.

En dat de wereld heel anders in elkaar zit dan dat we in de eerste instantie dachten.

Hoe ouder je wordt en hoe meer dingen je zult meemaken die helaas niet leuk zijn. Dat hoeft niet perse met de dood te maken hebben.

Des te meer je te maken zult krijgen met de realiteit des te meer het “onschuld” van het leven (zoals ik het noem) je zal verlaten.

Je leert soms op een harde manier de realiteit van het leven. Dat de wereld bestaat uit oneerlijkheid,wedijver, vooroordeel,verdeling, status, aanzien, criminaliteit, rampen en onverwachte gebeurtenissen zoals: het verliezen van een dierbare en nog veel meer.

Ik weet nog toen de onschuld van het leven mij compleet verliet. Pas een paar jaar geleden. 

Sinds ik te maken heb gehad met het plotselinge verlies van mijn zusje merkte ik dat ik bang ben geworden van het leven. Bang voor wat ik niet kan zien aankomen. Bang omdat ik nou niet weet wanneer het leven opnieuw zo’n zweep zal uitdelen.

Elke dag opnieuw hou ik mijn hart vast en hoop ik dat dit niet opnieuw zo’n dag is die mijn leven totaal op zijn kop zal zetten.

Het vertrouwen is weg°

Net als iemand die in zijn of haar eigen zaak wordt overvallen zich nooit meer veilig voelt in zijn of haar eigen zaak. En altijd achterom zal blijven kijken. Bij sommige was de impact van wat ze is overkomen zo groot dat ze niet eens meer durfden te werken en hun zaak daardoor gedwongen moesten verkopen. 

Of alle slachtoffers die hun vlucht hadden geboekt en die nooit hebben gedacht dat de dag waar ze naar uitkeken hun laatste dag zou zijn. 

Laat staan dat ze tot één van de grootste rampen van de Nederlandse geschiedenis zouden behoren de: Mh17. 

De onschuld van het leven van degenen die achterbleven (de nabestaanden) was in één klap weg. Ze vertrouwden er allemaal op dat hun geliefde dochter/zoon/vrouw/man/opa/oma/oom of tante, kleinkind, broer/zus/ vader of moeder/neef/nicht of collega terug zouden zien.

En gunden ze hun dierbare(n) the best vacation ever! Logisch toch! Dat heet gewoon Leven.

Maar het is logisch dat als iedereen dit van te voren wist nooit maar dan ook never nooit die vliegtuig zouden instappen. Als mijn vader wist dat als hij die dag de weg op ging zou sterven dan was hij die dag ook nooit zijn auto ingestapt. Als mijn zusje wist dat dit haar te wachten stond dan had ze zeker andere keuzes gemaakt. 

Eigenlijk is heel ons leven een risico als mens zijn we eenmaal super kwetsbaar. Thuis kan ons net zo goed iets overkomen als in de vliegtuig en op de fiets lopen we the same gevaar als met de auto.


In de Bijbel wordt dan ook gezegd:

°°Onvoorzienbare gebeurtenissen treft ons allen.°°


 

Natuurlijk kan je van alles dat je overkomt in het leven leren. 

Ik waardeer mijn dierbaren heel erg. En ben blij dat ik dat altijd heb gedaan zowel mijn vader en zusje wisten dat ik van zoveel ze hou! Ik zei het elke dag tegen ze!

En ik ook nu vertel ik mijn gezinnetje en moeder elke dag hoeveel ik van ze hou. (Jij vast ook .) Maar dat doe ik dus elke dag opnieuw. En je dierbaren waarderen is heel normaal al doet niet iedereen dat door hun eigen persoonlijke redenen. (Iedereen heeft een ander band en maakt dingen mee en dus kun je er geen oordeel over geven.) Maar er zijn ook mensen die het niet beseffen…

Maar wat  ik dus verloren ben, is het totaal niet stilstaan bij wat er allemaal gebeuren kan. Ik kende geen angst. Een vlucht boeken zonder mezelf af te vragen of ik dit wel moet doen. Een rijbewijs halen zonder mezelf af te vragen of dit juist niet mijn ondergang zal zijn.

Ik was er van overtuigd dat als ik bijvoorbeeld zeg: Ik zie je straks.. Dat ik je dan ook gegarandeerd straks terug zal zien.

Ik dacht niet na aan dat soort dingen. En dat hoort ook niet je moet gewoon kunnen Leven!

Totdat ik mijn vader op 11 jarige leeftijd heb moeten verliezen. Zo werd ik voorgesteld aan de realiteit dat ook mensen doodgaan. Ik wist wel dat doodgaan bestond maar relateerde het meer met huisdieren.

In mijn beleving gingen dus alleen huisdieren dood.(Klinkt raar.. I Know!) Maar hey, ik was een kind…

Het besef dat ook mensen doodgaan kwam dus pas op 11 jarige leeftijd omdat ik er toen pas mee te maken kreeg en wat met er allemaal bij kwam kijken maar toch had ik meer het gemisgevoel toen ik mijn vader verloor dan de angst. En begon ik te beseffen dat de wereld niet helemaal was zoals ik dacht.


°°Ik werd bruut wakker geschud°°


 

De angstgevoel die leerde ik kennen toen ik op 21 jarige leeftijd opnieuw een verschrikkelijk nieuws kreeg die mij leven vergoed veranderde het plotseling overlijden van mijn zusje.(Precies 1 maand nadat ik met mijn prins trouwde in 2007.)

Nu 10 jaar later heb ik de angst meer dan ooit! Dat ik mijn man of mijn zoontje of mijn moeder zomaar ineens zou kunnen verliezen. Ik probeer mezelf vast te klampen en wat ik nog heb. 

En het is dan ook precies dit angstgevoel die uiteindelijk mijn hele ‘onschuld’ in het leven heeft weggenomen.

Nu ben ik 31 en leef ik constant met angst. Maar tegelijk zorgt dit gevoel juist ervoor dat ik de dagen juist veel doorbreng met mijn overgebleven dierbaren. En met deepdown het gevoel van maybe is dit wel het laatste moment. (Not Healthy weet ik.) Maar dat is wat er van me is geworden, That’s just the way it is ik heb niet vrijwillig voor dit gevoel gekozen.


°°°°°°

° Ik besefte dat het leven uit meer kostbare dingen bestaat dan 

een Topbaan of materiële dingen °

°°°°°


 

Helaas zie je dat dit soort dingen vaak als the most important things gezien voor de laatste jaren. Topbaan, grote huis, peperdure auto’s, de hele wereld rondreizen en om dit allemaal te kunnen bereiken gaat er een jarenlange studie vooraf niet iedereen is immers in een rijke gezin geboren. En dan moeten we het niet hebben met het onderhouden van de status die je hebt bereikt. Het is leuk allemaal en meegenomen als je dat jezelf kunt vooroorloven. Begrijp me niet verkeerd! 

Maar het is zeker niet het allerbelangrijkste zoals het promoot wordt.

Soms ben ik blij dat het onschuld van het leven van me is afgenomen. Maar soms wens ik dat ik die onschuld nog had.

Als ik bijvoorbeeld kijk naar het feit dat ik niet normaal afscheid kan nemen van manlief wanneer hij net als iedereen naar zijn werk moet.

Wanneer hij moet gaan werken speel ik zo’n 1000 scenario’s in mijn hoofd af van wat er allemaal met hem onderweg naar zijn werk zou kunnen gebeuren en dan een preek van 2 minuten waar hij dan op moet letten. Alsof hij op reis gaat! 

Aha! stel dat die op reis zou gaan wat zou ik dan doen? Een hele lezing houden denk ik.

Maar even serieus, ik kan mijn man niet normaal als ieder vrouw het doet gewoon even uitzwaaien. Nee hoor! Als hij gaat werken moet ik hem eerst flink geknuffeld hebben of 1000 keer gezegd hebben dat ik vreselijk veel van hem hou.

Mijn zoontje? Ughh ik maak me nu al zorgen voor schoolkamp terwijl dat pas in groep 8 aan de orde komt! Hij zit pas in groep 3. 

Maar die angst is niet zomaar maybe herinner je die twee Belgische Tourbussen die verongelukte met de schoolkinderen die van de kamp terugkwamen.

Ik kan mijn zoontje niet zomaar met iemand mee laten rijden zonder dat de paniek weer toeslaat. Wat als? Wat als ik hem gewoon bij had moeten houden? Is dat dan de moment waarop ik een foute beslissing hebt gemaakt en het noodlot zal toeslaan? 

°°Crazy! I Know! Maar dit is mijn reactie op de zwepen die ik van het leven heb gekregen°°

Ik ben zo trots op mezelf dat ik hem ondertussen een paar keer heb laten gaan. Ik laat hem sowieso mijn paniek niet voelen hij moet normaal zijn dingen doen. Maar nadat hij weg is raak ik helemaal in paniek. Hey! Een kind kun je immers niet kopen bij de Bart Smit en er is ook geen duplicaat van! 

Maar er is hoop veranderd sinds jaar dwing ik mezelf om zo normaal mogelijk te leven. Mijn angst moet niet mijn gezinnetje in de weg staan.

Dus zwaai ik mijn man uit zonder de-preek-van-wat-als, die heb ik vervangen door te vragen: Heb je alles? Kijk maar of je het redt om me te appen en anders zie ik je straks wel. (Klinkt stoer of niet?) 

Ik sta dan heel stoer voor het raam en zwaai dan heel kort alsof het niets is. 

In the mean time…. Inside bespringt het paniekerig gevoel mij weer. Maar zoals ik al zei ik laat mijn man en zoon er zo weinig mogelijk last van hebben.

Dus tja eenmaal als het onschuld van het leven je verlaat is het forever gone. Als je hem nog hebt koetseer het! Maar wees  niet te luchtig of naïef. En kijk goed wat je prioriteiten in je leven zijn.

Als je the same angst hebt overgehouden als ik door een onverwachte gebeurtenis in je leven dan weet ik zeker dat je met mij kunt relaten.(Geen idee of ik dat goed heb geschreven.)

Laat dit angstvoel je hoe dan ook never nooit volledige controle over je leven nemen! Als je moet vliegen, vlieg! Ik heb sowieso hoogtevrees maar dan nog stap ik erin als ik even op vakantie wil.

You can Do it! Samen staan we sterk.

Wanneer ben jij het onschuld van het leven kwijtgeraakt?  Laat dan jou reactie achter als je dat wilt delen.

Ben je er bekend mee? Like dan dit artikel.

Hugz, B.

 

Advertenties